Nieuw moois

Zie hier.

Grotemeisjesversie

B. wou ook zo'n kleedje, voor zichzelf. Zesendertig pasbeurten en evenveel testversies later is het af.

Voor het bovenstuk gebruikte ik dit patroon. Niet doen hé mensen, het klopt van geen kanten en er moest vanalles aan veranderd worden. De rok is patroonloos, met stolpplooien die ik liet overeenkomen met de deelnaden van het bovenstuk.

Alvast een vroege gelukkige verjaardag B. Bij deze weet je dus dat het af is. Ik hoop dat je goed weer hebt volgende week in xxxxxx, ik wil er nog een foto van met model.

Update: foto met model op een frisse zomerdag:

T-shirts voor de jongens

Ik heb er dus ook een paar gemaakt. Alles wat je moet weten over werken met tricot lees je bij Mamasha.

Eentje met dino's voor de jongste zoon.

Nadat verschillende mensen twijfelden aan het lage krimppercentage van de Znok-tricot, waste en mat ik ook deze, maar knipte het in stukken voor ik er foto's van maakte. Je zult het dus zo zonder bewijsmateriaal van mij moeten aannemen dat het maximum 5% was.



Voor de oudste zoon een t-shirt in twee stoffen van JNY Design die ik meebracht van Berlijn. Ook gemeten, maar het vierkantje getekend met de verkeerde stylo, want het was helemaal verdwenen in de was. In elk geval ook maar weinig gekrompen.

Wegens te weinig stof gekocht (of een hele grote zoon) met een derde stofje onderaan de polsen. Het is gewone tricot en het is ook niet de bedoeling dat het eruit ziet als polsboorden, maar door die strepen zou het wel die indruk kunnen geven en daarom vind ik het toch niet ideaal gekozen.



En nog een kleine versie voor het zoontje van een vriendin. Met streepjesmouwen.



Wegens gebrek aan boordstof gebruikte ik gewone tricot voor de hals, die biaisgewijs werd bevestigd. Ik knipte dit boordje wel een stukje korter dan het patroon. Dat lukte prima zo.

Freaky pennenzak

Het was je misschien al opgevallen dat ik een voorliefde heb voor doorlopende prints, maar ik zweer het: dit was niet met opzet. Puur toeval.

Britzer Garten

Onze laatste dag in Berlijn was het weer ronduit schitterend, de voorlaatste trouwens ook. We hadden al heel wat cultuur en bezienswaardigheden achter de kiezen en besloten nog een luie dag in te lassen, liefst met een speeltuin en nog liever met water.

Op heel wat speeltuinen in Berlijn vind je water. Niet alleen de waterspeeltuinen die je hier - als je geluk hebt - ook al eens aantreft, met een pomp, gootjes en niveauverschillen, maar ook heuse sproei-installaties zoals deze.



Al googlend kwamen we op deze pagina terecht en viel ons oog op de onderste tip: Britzer Garten. De aarzelingen van mijn kant waren echter niet gering. De tuin ligt net buiten Berlijn en hiervoor moesten we niet alleen de metro op tot de allerlaatste halte, maar ook nog eens een bus nemen. Bovendien vond ik dat we op het www bijzonder weinig foto's vonden van die speeltuin. Als die zo de moeite was als beschreven, dan moest er online toch wel wat meer over te vinden zijn. Zelfs op de website van Britzer Garten zelf vonden we geen enkele foto van de waterspeeltuin.

Dat het een zeeeeeeeer mooi park is, dat bleek wel uit de foto's die we vonden. Ook het leemdorp Makunaima bleek in de virtuele wereld enige bekendheid te hebben, maar verder vonden we dus geen woord over of foto van de waterspeeltuin. Ik had dus eigenlijk niet zoveel zin om erheen te trekken, want als zou blijken dat het toch niet echt de moeite was voor de kinderen, dan hadden we hen wel een verre verplaatsing laten maken, en zouden we alsnog op zoek moeten naar iets anders, met opnieuw een verplaatsing.

Meneer echter hield hardnekkig vol en zocht verder. En toen ik uiteindelijk dit filmpje onder ogen kreeg, liet ik mijn tegenstand varen. Veel stelt het niet voor, maar zo had ik tenminste een beeld van wat we konden verwachten. (Na thuiskomst vonden we van de speeltuin ook nog foto's van de speeltuin op de website van Britzer Garten, maar dan verstopt in het Duitstalige deel van de site :-)).

We hebben het ons niet beklaagd. We kwamen terecht op één twee van de mooiste speeltuinen die ik in tijden heb gezien. En bovendien was het er helemaal niet druk.

De eerste speeltuin vind je in de buurt van de ingang van het park.



Met speeltoestellen, sproeiers, en het leemdorp Makunaima.





Dat is ook iets bijzonder. Terwijl de kinderen aan het spelen zijn wordt vrolijk verder gebouwd aan het dorp. Geregeld zagen we er een of meerdere kinderen helpen met het bouwen van onderstaand bouwsel. Ondertussen waren andere kinderen ook kleine dingetjes in leem aan het maken.



Helemaal aan de andere kant van het park was de waterspeeltuin. Onderweg kwamen we nog langs een restaurant aan een meer, een heksentuin, leuke schommeldingen,... Intussen was de batterij van het fototoestel leeg en konden alleen nog nintendo's plaatjes schieten, excuseer voor de slechte kwaliteit.



En dan de kers op de taart: de waterspeeltuin.



Iets drukker dan de foto's hieronder doen uitschijnen, maar heel aangenaam nog, niet te vergelijken met pakweg de Blaarmeersen of Park Spoor Noord op een warme zomerdag.
Allen daarheen!

De pennenzak voor perfectionisten zonder geodriehoek

Die lieve Oontje legde u in februari uit hoe zij pennenzakken maakt. Ik las geïnteresseerd mee, maar veranderde niets aan mijn eigen werkwijze - biais aan de binnenkant om naadjes mee af te werken. Flapjes aan de binnenkant, daar had ik namelijk geen zin in. Maar eergisteren toonde ze een verbeterde versie van haar pennenzak, en weg zijn de flapjes. Halleluja, hoe slim bedacht!

Ik las en las opnieuw en probeerde me voor te stellen hoe dat in zijn werk gaat. Oontje schreef ook iets van gefoeter en gezucht en daar kon ik me inderdaad wel iets bij voorstellen.
Ergens onder mijn schedeldak zat intussen een lichtje hard zijn best te doen om te gaan branden. Zou het niet mogelijk zijn om nog wat te vereenvoudigen, tot een versie zonder gefoeter, en eventueel zelfs zonder gezucht? Het leek de moeite om het te proberen, ik had er wel wat voor over om van die biais af te zijn, eerlijk gezegd.

Mijn eerste poging liep faliekant af, maar hielp me wel om het principe bij de tweede poging goed te hebben. Nog wat rekenwerk en een tekeningske later was de derde keer de goede keer. Leest u even mee?



Eerst de maten. De tekening hieronder is ingescand, dus met een beetje geluk kun je dat op de juiste afmetingen uit je printer laten komen en heb je het maar uit te knippen (en laat ons hopen dat je printer niet te lang doet over al die fijne lijntjes).
Edit: de afmetingen zijn niet helemaal dezelfde als die van Oontje, maar dat komt niet op een centimeter. Ik gebruik de afmetingen die ik vroeger ook al gebruikte (de breedte van een lichte canvas van Kokka gedeeld in 4).



De werkwijze is hieronder nogal beknopt uitgelegd, dus lees nu eerst nog maar eens goed de stappen van Oontje, want mijn uitleg slaat er een paar over.

Knip rechthoeken van 28 op 14. Verstevig met vlieseline en knip daarna de hoekjes van het patroon uit. Verder gebruik ik ook een rits van 35 cm en knip later het teveel af.



Plaats de rits en stik door (meer uitleg bij Oon). Zorg dat de rits aan de juiste kant van je stof komt.



Stik de onderkant van de buitenstof en de onderkant van de voering met een keergat van een cm of 10. Plaats de zijkanten op elkaar zoals Oon uitlegt, steek er eventueel nog een lintje tussen en stik de zijkanten. Je ziet op de foto dat ik tot 1 cm van de hoekjes stikte. Het zou kunnen dat je ook helemaal van begin tot eind mag stikken, maar dat moet ik nog proberen, dat is voor versie 4. Je mag dat ook helemaal van begin tot eind stikken, dat heb ik intussen ook uitgeprobeerd. 



De uitgeknipte hoekjes passen nu op elkaar.



Maak nu de flapjes die er niet zijn, het weggeknipte hoekje is nu het driehoekje dat je bij Oontje ziet. Je trekt hiervoor gewoon het gat van de weggeknipte hoekjes open. Je hoeft geen geodriehoek te gebruiken, als alles proper op elkaar past is het goed. Leg het de voeringstof en de buitenstof op elkaar in de juiste hoek.



Stik op 1 cm door alle lagen.



Knip de overschot van de rits af, of laat het hangen, dat zit eigenlijk niet in de weg. Keer de pennenzak om en sluit het keergat. Je hebt propere hoekjes.



En binnenstebuiten ook.



Of het echt veel sneller gaat dan de werkwijze van Oontje, denk ik niet, maar een beetje sneller misschien wel. Je maakt zelf wel uit of je het de moeite vindt om het proberen.
En hoewel deze versie wel mooi in vorm blijft staan, vind ik dat de biais toch meer stevigheid geeft.



Geen zin om ze zelf te maken? Op 28 augustus vind je me op de rommel- en kunstmarkt van DOK (ik hoop dat ze me niet bij de rommel zetten ;-)).

Modcloth knock-off

Een paar dagen geleden deed ik van oh en ah bij het zien van deze pin. Vooral die zakken vond ik geweldig en moest en zou ik ook eens proberen. Maar ook de kraag vond ik wel leuk. Gisteren begon ik er aan en vandaag rolde mijn meisjesversie van de jurk van onder de naaimachine.

Gisterenavond maakte ik het bovenstukje. Een dergelijk kraagje met strik had ik nog niet eerder gemaakt, laat staat getekend, dus ik moest een beetje nadenken hoe ik dat precies moest aanpakken, maar al bij al ging dat vrij vlot. Het strikken van de linten vind ik dan weer minder eenvoudig.

Vandaag was het rokdeel aan de beurt. Ik maakte het mezelf nog even lastig door op het laatste moment te beslissen de rok niet oranje met paarse paspel, maar wel paars met oranje paspel te maken.
Het tekenen van de vorm van de zakopening, daar heb ik toch wel een uurtje over gedaan. Eerst met een touwtje, dan met de curvelat, om ze na het aantekenen van de zomen op het patroon toch nog wat te verwijden. Doe me twijfelen over enkele millimeters en de voormiddag is zo om...
Achteraf bekeken ben ik tevreden over de vorm, maar de zak zelf had nog wat dieper gemogen.



Een tip voor wie het zelf wil proberen: zorg ervoor dat de boog onderaan de zakopening niet te scherp van vorm is, want het ding moet gekeerd worden. Ik gaf wel 100 knipjes in die boog na het stikken. Omdat de binnenkant van de zakopening niet overlockbaar is, stikte ik ook 2 keer over elkaar, zodat het zeker goed vast blijft zitten. Voor de rest is de werkwijze hetzelfde als voor een gewone zak eigenlijk. Ik twijfelde om de rand nog even door te stikken na het keren, maar besliste uiteindelijk om dat niet te doen, omdat ik dat mooier vind. Hopelijk sta ik binnenkort niet na elke wasbeurt een halfuur op die zakken te strijken. Het touw waarmee ik de paspel maakte is een maatje dikker dan van de paspel die je in de Veritas vindt, waarschijnlijk had een dunner touwtje het geheel ook wat hanteerbaarder gemaakt.



De stoffen komen van Artevelde op de Vrijdagsmarkt. In mijn enthousiasme heb ik het voorwassen overgeslagen, dus ik hoop niet alleen dat ze niet teveel krimpen, maar ook dat het donkere paars niet teveel kleur afgeeft op het felle oranje.

Berlijn

Hier vroeg ik jullie vakantietips. Verschillende daarvan werden in overweging genomen en onderzocht en een aantal op het lijstje gezet voor een komende vakantie. In het zuiden leek het toch nodig om ter plaatse een auto te huren en dat paste niet in het budget van dit jaar. Een volgende keer misschien wel, ik wil toch graag eens naar de zon, voor de verandering. Voor deze zomer werd de uiteindelijke bestemming Berlijn.

We gingen met de snelle trein en moesten heel vroeg opstaan.



De ICE is echt een aanrader voor gezinnen. Kinderen onder de 15 jaar reizen gratis, maar hebben wel allemaal een stoel. Sommige treinen hebben ook aparte coupés waar een speelhoekje voorzien is. Voor mensen met hele kleintjes is er aan boord ook een ruimte voor luierwissel. Het boordpersoneel deelde zelfs kleurboekjes en gratis ijsjes uit.
DB Bahn blijkt over een heus PR-beleid m.b.t. werken en vertragingen te beschikken. Hierover werden folders met bijhorende snoepjes uitgedeeld aan de passagiers, de werken hebben zelfs een eigen mascotte (een mol). Daar kunnen ze bij de NMBS nog wat van leren.
In het heengaan was er ook een probleem bij het binnenrijden van Keulen. In de plaats van naar de Hauptbahnhof werden we in Keulen-Zuid afgezet, waardoor we onze aansluiting naar Berlijn niet konden halen. Geen probleem echter. We werden op een andere ICE richting Hamburg gezet en in Dortmund konden we overstappen op de trein die we richten Berlijn moesten hebben. De communicatie was prima.
Ticketten online reserveren ging helaas niet, want een 'gezin' bestaat volgens DB Bahn uit maximum 5 personen (dat is toch al 1 meer dan bij Connections). Vanaf 6 personen ben je een 'groep' en dan ben je met minstens 3 volwassenen. Aan het loket reserveren was echter geen enkel probleem.

Berlijn zelf is een heerlijke stad voor kinderen, met zeer veel parken en speeltuinen. Je hoeft er niet naar te zoeken, de speeltuinen kom je overal tegen. Hieronder enkele van de vele.



Verschillende buurten en bezienswaardigheden liggen vrij ver uit elkaar, maar het openbaar vervoer is ronduit fantastisch. Zeker 3 kwart van de stations van S- en U-Bahn hebben een lift, dus gesleur met buggy's op trappen werd ons bespaard.

De oudste 2 kinderen hielden hun eigen dagboek bij, met tekstjes, tekeningen, tickets,... Het wordt verder nog aangevuld met hun eigen selectie van de foto's.



Een kleine impressie van de dingen die we deden hierboven dus. Over Britzer Garten (foto rechts boven) volgt een apart postje. Wat er verder allemaal te zien is, kun je op andere sites en in reisgidsen lezen, dus daarmee zal ik je niet lastigvallen. Maar een paar dingen kunnen je misschien nog interesseren...

Er werd namelijk ook stof gekocht.
Hier vind je een overzichtje van een aantal stoffenwinkels in Berlijn. Ik bezocht er 2: Frieda Hain en Frau Tulpe.

Frieda Hain is een leuk winkeltje met zowel stof en linten als andere mooie spulletjes als papierwaren, koffertjes, wat klein speelgoed, en tasjes en dergelijke gemaakt van de stofjes die er worden verkocht. Je wordt er zowaar in het Nederlands bediend.



En dan Frau Tulpe, je moet het gewoon gezien hebben.



De buit:



Nog een laatste link die citytrippers met kinderen moeten gezien hebben: deze geweldige website, met wat je in de reisgidsen niet of maar heel beperkt vindt, namelijk wat er in een stad voor kinderen te beleven valt.

Aan wie ooit ook maar een seconde heeft overwogen om met de kinderen naar Berlijn te trekken, kan ik alleen maar zeggen: gaan mensen!

Update: ik vergat nog wat essentiële informatie. We verbleven in een hostel met de toepasselijke naam Singer 109. Ik koos het niet zelf (mocht je denken dat ik puur op de naam ben af gegaan), meneer stond in voor dergelijke beslissingen.



We hadden een familiekamer voor ons zessen: een dubbel bed voor ons (2 enkele bedden tegen elkaar), een stapelbed voor de 2 oudsten, een babybed voor de jongste en een juniorbed voor de kleuter. De kamer was ruim, er stonden ook nog 2 kasten in en een salontafeltje met een paar stoeltjes rond. De badkamer was privé en van de slaapkamer gescheiden door een halletje. In de badkamer waren toilet en douche elk ook nog in een aparte ruimte.
Er verbleven weinig kinderen daar, maar de kinderen waren zeer welkom en alles wat we nodig hadden was voorzien. Het personeel was heel vriendelijk en behulpzaam. Ik vermoed wel dat er plaatsen te vinden moeten zijn die nog meer op de kinderen zijn afgestemd, maar voor ons volstond dit ruimschoots. Een minpuntje: de gordijnen waren wit en lieten zeer veel licht door, wat er voor zorgde dat de jongste steeds voor 6u wakker was en overdag moeilijk kon slapen.

Note to self

Neem je baby mee als je even koffie gaat zetten in de keuken waar de laptop open staat.

En vraag aan meme of ze gelijkaardige foto's heeft van 30 jaar geleden.