Posts tonen met het label bespiegelingen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label bespiegelingen. Alle posts tonen

5.3.16

VIJF

Enkele weken geleden werd deze blog 5 jaar!

Met een schrijfdeadline voor de ene job en het begin van het 2de semester op de andere job, stond het vieren van die verjaardag niet meteen bovenaan mijn prioriteitenlijstje op dat moment van de verjaardag. Maar intussen wordt het wel even tijd voor wat reflecties over het voorbije naai-jaar. Net als de vorige jaren maakte ik opnieuw een collage van alles wat het voorbije jaar werd gerealiseerd.

collage februari 15 - februari 16

Vorig jaar nam ik me voor om te stashbusten. Meer concreet deed ik van 2 out 1 in. In april en augustus kreeg u reeds een stand van zaken. Vandaag presenteer ik u de eindstand.

in augustus - februari

Bij de vorige tussenstand waren 22 stoffen verwerkt en 11 nieuwe stoffen gekocht. Sinds die datum kocht ik nog 6 nieuwe stoffen (zie boven).

out augustus - februari

In de periode augustus-februari gingen 16 stoffen uit de voorraad (met dank aan de oudste dochter die in haar eentje 3 van die 16 stoffen verwerkte), allen te zien in bovenstaande collage. Die veters in het hoekje rechts bovenaan tel ik niet mee, trouwens. Van die stof hen ik nog teveel over.

Dat brengt de eindstand op 38 out, 17 in. Ik mag dus nog 2 stoffen kopen!

Het stashbusten is me al bij al goed meegevallen. Het komt er eigenlijk vooral op neer gewoon niet naar de winkel te gaan en wat beter na te denken over wat ik echt wil kopen. Ik heb wel de indruk dat ik minder dingen maak omdat ik minder stof koop. Kopen doet naaien, lijkt het wel. Maar misschien is dat meer een gevoel dan een waarheid, want wanneer ik de collage van dit jaar met die van vorig jaar vergelijk, ben ik precies toch niet minder productief geweest.

En dan lees ik net dat ik nog een tweede voornemen had. Vorig jaar nam ik me blijkbaar ook voor om meer voor de jongens te naaien. Dat is me het voorbije jaar dus echt volledig ontgaan. In de collage zie je wederom een overdosis aan meisjesgerief. Laten we dit voornemen dus even vernieuwen voor 2016.

En nu we het dan toch over de goede voornemens hebben... Het komende jaar doe ik nog een beetje verder met 2 out 1 in. Hoewel ik de indruk heb dat rondhangen in stoffenwinkels inspiratie geeft en ik het gevoel heb dat ik meer dingen maak wanneer ik vaker stoffen koop, wil ik het stashbusten nog een jaartje volhouden. Het komende jaar post ik dus opnieuw af en toe een update over hoe dat gaat. Hoewel de netto-stand nu op -21 staat is daar qua ruimte in de kast nog niet zoveel van te merken (lees: er liggen nog steeds stoffen rond te slingeren die dus niet in de kast zitten). Doe je mee?

11.8.15

2 out 1 in: stavaza midden augustus

Bij de vorige stand van zaken over 2 out 1 in eind april had ik nog geen enkele stof gekocht. Intussen is daar verandering in gekomen. Hieronder zie je op de fotocollage 10 stoffen. De bovenste links en de onderste in het midden komen van Julija's Shop. De onderste links rechts kocht ik bij de Stoffenkamer. De bovenste links bestelde ik bij Miss Matatabi en liet die naar het adres van mijn broer in Japan sturen. Hij bracht ze onlangs mee nu hij in zijn thuisland op bezoek is. De onderste links kocht ik bij Ray Stitch, waar we op een wandeling in Londen langs passeerden. Heerlijk winkeltje trouwens! Verder kocht ik nog 1 ongefotografeerde stof bij Artevelde.

Aan de in-zijde van de #2out1in challenge staan deze 10 stoffen + nog 1 ongefotografeerd exemplaar. Perfect op schema dus met 22-11 😆

Om 11 stoffen te mogen kopen, moest ik er natuurlijk dubbel zoveel verwerkt hebben. Ik ben dan ook net bij 22 verwerkte stoffen uitgekomen. Bij de vorige stand van zaken waren 7 stoffen verwerkt. In de periode mei-augustus zijn er nog eens 15 uit de voorraad verdwenen. Je ziet de respectievelijke stukken in de fotocollage hieronder.

Bij de eerste #2out1in stavaza eind april waren er 7 stoffen out, 0 in. In de periode mei-augustus werden 15 stoffen verwerkt, allemaal aanwezig in deze collage. Dat brengt de stand op 22! 🎉🍰💪

Momenteel zit ik dus perfect op schema met een stand van 22-11. Nu ga ik snel nog wat verder naaien, want bij ons bezoekje aan Liberty vorige week zag ik zoveel moois dat ik een al een behoorlijk lang verlanglijstje heb voor een volgende winkelbeurt.

29.4.15

2 out 1 in: stavaza eind april

In februari nam ik me voor om een heel jaar lang mee te doen met '2 out 1 in'. Tijd voor een stand van zaken, lijkt me.

Laten we met het beste nieuws beginnen. Met enige trots kan ik immers melden dat ik sinds de start van het blogjaar (20 februari) nog geen enkele stof heb gekocht. De stand aan in-zijde staat dus op 0! Ik loop dus al even met grote bogen om stoffenwinkels heen (als ik er al eens in de buurt kom). Dat lijkt me de meest evidente manier om niet in de verleiding te komen. Ook webshops worden eenvoudigweg niet gefrequenteerd. Niets kopen is eigenlijk heel gemakkelijk zo.

Aan de uit-zijde is er nog niet zoveel stof verwerkt als ik had gehoopt op 2 maanden tijd, maar toch al wel wat. Op de blog passeerden al deze broek (1 stof uit), dit jurkje (1 stof uit), en dit vestje (2 stoffen uit). Dat maakt al een tussenstand van 4 verwerkte stoffen waarvan u het bewijsmateriaal te zien kreeg.

Niet alles wat ik maak komt uiteindelijk op de blog terecht, maar instagram geeft wel een beeld van wat daarbuiten nog aan naaiwerk gebeurt. De rest van het bewijsmateriaal is daar dus te vinden: deze broek (1 stof uit), deze broek (1 stof uit) en deze bermuda (waarvan u niet eens ziet dat het bermuda is, maar ik kan bevestigen dat het ding al even klaar is; 1 stof uit). Dat brengt de stand aan de uit-zijde op 7.

Stavaza #2out1in alleen maar out (7 stoffen tot nu toe), nog niks in 💪🙆

Hoera, ik mag al 3 nieuwe stoffen kopen! Tijd om aan een verlanglijstje te beginnen.

21.2.15

VIER

Twee weken geleden was dit blogje jarig: 4 jaar al!

Net als bij de vorige verjaardagen maakte ik een collage van projectjes die hier passeerden tussen februari 2014 en februari 2015.

4de blogjaar

Een verjaardag is ook een goed moment om even terug te blikken op het voorbije jaar en de voornemens die toen werden gemaakt.

Hier de voornemens van vorig jaar:

  • meer t-shirts maken, wat dat is wat meest wordt gekocht voor de kinderen
  • een inhaalbeweging in de broekenmakerij
  • volhouden op het jassenfront
  • opnieuw geen rokjes en kleedjes kopen
  • opnieuw geen hemdjes kopen opnieuw
  • bijhouden wat wordt gekocht

De aankoop van t-shirts werd grondig beperkt: vorig jaar nog 31, dit jaar 20. Wat het zelf maken betreft deed ik een klein 'efforke': 5 stuks kwamen van onder de machine. Geen enorme prestatie, maar aangezien tricot mijn ding niet is, vind ik toch dat ik flink ben geweest.
Wat de broeken betreft zou ik toch wat beter mijn best moeten doen. Van de 5 stuks die het voorbije jaar werden geproduceerd, waren er 4 voor de oudste dochter (2 daarvan eigenlijk jumpsuits). Zij was ook degene die de meeste jassen kreeg: 3 (een winterjas, een zomerjas en een neplederen tussenseizoensjas)! De jongste dochter kreeg de andere 2 (een zomerjas en een cape).
Geen rokjes, kleedjes of hemdjes kopen was wederom geen enkel probleem het voorbije jaar. Alles netjes bijhouden wat werd gekocht was een wat moeilijkere opdracht. Vorig jaar stond alles netjes in een excelbestandje. Dit jaar ligt er een stapeltje bonnetjes en labeltjes naast de computer. Dit jaar krijg je van mij dus geen overzicht van het geheel. De t-shirts zijn alles wat ik heb geteld.

Voor het komende jaar 2 grote werkpunten:

  • meer naaien voor de jongens
  • stashbusten

Meer naaien voor de jongens: het spreekt een beetje voor zich als je naar de collage kijkt, hé. De labels in de rechterkolom tonen het ook. Ik naai blijkbaar dubbel zoveel voor de meisjes als voor de jongens. Nu zelfs de broeken vaker voor de meisjes zijn dan voor de jongens, is het tijd om het tij te keren.

En dat stashbusten... Tja. Omdat de stoffenvoorraad echt de pan uit aan het swingen is heb ik besloten het komende jaar meer te naaien met de voorraad die ik heb én me in te houden bij het bewonderen van nieuwe collecties. Om dat projectje concreet te maken, laat ik me inspireren door het stashbustingproject van vorig jaar bij A Bouquet of Buttons. Mijn doelstelling wordt 2 out, 1 in (Lelie zelf ging voor 3 out, 1 in, maar ik dacht 'laten we realistisch blijven'). De regels lees je bij Lelie. Ik zoek nog een goede, praktische manier om de stand bij te houden. Ideetjes (aparte pagina, instagramtag, flickrset...?) hiervoor zijn welkom in de comments. Iemand zin om mee te doen, overigens?

24.4.14

#insideout

Enkele weken geleden kondigde de opening van de eerste Primark in Antwerpen zich aan, een merk met een kwalijke reputatie wanneer het aankomt op arbeidsomstandigheden van textielwerk(st)ers. Op fora en via sociale media werd de vraag gesteld of je daar zou gaan winkelen. Een treffende reactie die ik toen las was 'ik koop liever een jeans van 10€ waarvan ik niet weet hoe die gemaakt is, dan een jeans van 150€ waarvan ik dat ook niet weet'. Ik denk dat hiermee meteen gezegd is wat de kern is van het probleem. We weten maar zelden hoe onze kleren zijn gemaakt.

Een hoge prijs is helaas heel vaak geen garantie voor eerlijk gemaakte kledij. Maar een te lage prijs is over het algemeen wel een garantie voor oneerlijk gemaakte kledij. Als ervaren hobbynaaister en ((achter)achter)kleindochter van kleermakers denk ik namelijk te kunnen beamen dat goedkope kledij niet bestaat. Iemand anders betaalt er gewoon de prijs voor.

inside out

De centrale vraag in de campagne van Fashion Revolution is die naar transparantie. Who made my clothes? We zijn het contact verloren met de personen die onze kleren maken. En we zijn als consument zelf kleine radertjes geworden in een wereldwijd systeem, waar we in meedraaien, misschien kritisch tegenover staan, maar als individu totaal geen impact op hebben. Geen problematiek zo gigantisch en complex als die van uitbuiting in de textielindustrie. Je zou van minder moedeloos worden.

whomadeyourclothes

Maar laat het ons eens anders bekijken. Het 'systeem' is gewoon maar een heleboel individuen bij elkaar. Fashion Revolution wil een nieuw systeem, eentje waarin transparantie centraal komt te staan, omdat een heleboel individuen bij elkaar dit allemaal belangrijk vinden én er om vragen.

westwood
Bron

Naaien is voor mij een liefhebberij. Ik ben blij dat ik de vaardigheden heb om op zijn minst gedeeltelijk zelf de kleren te maken die de kinderen elke dag dragen, en er zeker van te zijn dat deze alvast niet in mensonwaardige omstandigheden zijn gemaakt. Ik doe het graag, maar ik moet er niet van leven. Voor andere mensen betekent naaien letterlijk hun leven, zoals de meer dan 1.100 mensen die vorig jaar omkwamen in Rana Plaza of de meer dan 2.500 gewonden waarvan bij velen armen en/of benen moesten geamputeerd worden. Een jaar later zitten de slachtoffers en nabestaanden trouwens nog steeds in een ellendige situatie. De helft van de merken die kleren lieten maken in de fabrieken in het gebouw, biedt geen financiële hulp.



Fashion Revolution Day from Sarah-Louise Bingley on Vimeo.

Wil je weten wie je kleren heeft gemaakt? Doe mee met de Fash Mob en vraag het!


Meer info over (on)ethisch textiel uiteraard via Fashion Revolution, maar ook via dit Pinterestbord.

7.3.14

DRIE

Op 8 februari mocht dit blogje 3 kaarsjes uitblazen! Zoals bij een nieuw jaar past wil ik ook dit jaar even reflecteren over het voorbije jaar en de bijhorende goede voornemens en vooruit blikken naar het volgende (dat al een maand bezig is, maar bon).

Dit was het lijstje met voornemens vorig jaar:
  • Ik koop het komende jaar voor de meisjes geen rokjes en geen kleedjes.
  • Ik koop voor de jongens geen hemden.
  • Ik maak dit jaar voor elk van mijn kinderen een jas (zomer of winter, naar behoefte). 
  • Ik maak broeken (lange en korte) voor alle 4 de kinderen, maar het is niet realistisch die allemaal zelf te willen maken. 
  • Wat ik dus wel blijf kopen zijn t-shirts, breigoed, ondergoed en jeans, maar ik ga een kasboek bijhouden van wat er het komende jaar aan kleren wordt uitgegeven en ik noteer ook waar ik die koop.
  • Wat te goedkoop is om eerlijk te zijn, wordt niet gekocht. 
  • Ik sta mezelf toe om stof te kopen (voor de jassen en de broeken zal ik wel moeten), maar mijn stoffenkast mag volgend jaar niet voller zitten dan vandaag.

Over het laatste puntje bracht ik al eerder verslag uit. Tijd voor een update over de rest.

De meeste puntjes mag ik afvinken als (redelijk) geslaagd. Er werd geen enkel rokje en geen enkel hemd gekocht. Ik kocht wel 1 jurkje van Aymara, in breigoed, wat ik niet zelf kan maken. Ik vond niet dat ik daarmee mijn eigen spelregels overtrad.

Het maken van jassen lukte (5 stuks in totaal). Ik kocht daarnaast 1 winterexemplaar voor de oudste zoon.

Het maken van broeken ging minder vlot. Ik maakte er geen enkele voor de jongste dochter, maar gelukkig (allez ja) draagt ze er ook geen. Voor de jongste zoon moet wat dat betreft dringend een tandje worden bijgestoken, want de meeste exemplaren in zijn kast worden alweer te kort. Ik weet al wat gedaan tijdens de volgende Kids Clothes Week.

Zoals voorgenomen hield ik ook alle aankopen qua kinderkledij bij het voorbije jaar.
Werden gekocht voor de 4 kinderen samen:

  • t-shirts: 31 (gemiddeld bijna 8 per kind of 4 per kind per seizoen)
  • shorts/bermuda's: 6 (1,5 per kind)
  • lange broeken/jeans: 7 (bijna 2 per kind)
  • gilets/sweaters: 9 (bon, u kan ongetwijfeld zelf rekenen)
  • jumpsuits: 2
  • jas: 1
  • jurk: 1
  • pet: 1

  • slips/sokken: niet geteld
  • kousebroeken: 6
  • onderlijvekes: geen, blijkbaar
  • handschoenen: 2 paar

  • sandalen: 4 paar
  • schoenen: 5 paar
  • laarzen: 2 paar
  • stapschoenen (voor op kamp): 1 paar

Ik hield me niet bepaald in het voorbije jaar, kocht gewoon wat ik dacht dat de kinderen goed konden gebruiken. De grote hoeveelheid t-shirts doet me wel even schrikken. Wat de rest betreft, denk ik dat de kinderen het weliswaar met minder zouden kunnen stellen, maar dat dit geen onredelijke hoeveelheden kleren zijn voor groeiende kinderen. De prijs van al deze stukken hou ik liever voor mezelf (voorlaatste voornemen, check), maar ik heb blijkbaar meer dan de helft van de kledingstukken gekocht met korting. Ongeveer 10% van de gekochte stukken hebben een groen label, alleen is niet altijd even duidelijk wat we daaronder moeten verstaan. Zo goed als alles is voor minstens 95% gemaakt van katoen, sporadisch komt een wollen stuk in huis.

Ik ging ervan uit dat ik van alle kledingstukken zou kunnen achterhalen waar het gemaakt is (made in... op label), maar dat bleek niet het geval. Nogal wat kledingstukken vermelden onvoldoende duidelijk de herkomst. Wel bleken meer stukken dan verwacht in Europa gemaakt (maar daar heb ik dan ook expliciet naar gezocht). T-shirts hebben vaak Portugal op het labeltje staan (Morley, Bellerose, Finger in the Nose en Hartford zijn goed vertegenwoordigd in de kasten), kousen van Collegien komen uit Frankrijk, sandalen van Birkenstock uit Duitsland en de rest van de schoenen meestal uit Italië. Ook Turkije is opvallend vertegenwoordigd. Verder in Azië komt China af en toe voor op de labeltjes. Ik hoop dat letten op de herkomst van de kleren op zijn minst de kans verhoogt dat ze eerlijk gemaakt zijn, maar ik weet het helaas niet zeker.

Naast het uitvoeren van mijn goede voornemens hield ik me het voorbije jaar namelijk ook bezig met zoeken van informatie over duurzaam textiel. Met duurzaam bedoel ik niet alleen ecologisch, maar ook de sociaal (arbeidsomstandigheden van mensen/kinderen die katoen plukken/kledij maken). Door zelf kleren te maken, voel ik me op 1 of andere manier verbonden met andere mensen die ook kleren maken (niet alleen jullie, lezers die ook naaien, maar ook met mensen ver weg in gigantische fabrieken en kleine sweatshops). Elk kledingstuk dat door mijn handen gaat, roept de vraag op hoe iets is gemaakt en door wie (en wordt aan een kritische inspectie onderworpen). Wat de duurzaamheidskwestie betreft, kwam ik heel wat info tegen (onderaan dit bericht een selectie), maar blijven toch heel wat vragen onbeantwoord. Sinds de dramatische gebeurtenis in Rana Plaza in april vorig jaar is er iets meer aandacht voor de problematiek van onethische mode, en is er voor consumenten misschien een klein beetje meer info dan een jaar geleden, maar het blijft toch een heel ondoorzichtig kluwen. Hoe meer je erover leest, hoe complexer het allemaal nog wordt. Ik probeer bvb. in een grote boog om 'fast fashion' heen te lopen, (net zoals zovelen onder jullie 'fast food' zoveel mogelijk vermijden), maar dat is helaas geen garantie op eerlijke kledij, en evenmin op een verbetering van de arbeidsomstandigheden van textielwerkers.

Over het kostenplaatje wil ik ook nog iets kwijt. We hebben geluk dat we hier met 2 een deftige job hebben en dus een mooi en vast inkomen. Ik besef heel goed dat niet iedereen zich merkkledij kan permitteren, dus ik wil zeker geen oordeel vellen over mensen die andere keuzes maken of zelfs geen keuze hebben. Bovendien is 'merkkledij' geen synoniem voor 'ethische kledij'. Ik ben gewoon zoekende in een wereld vol onethische kledij en denk dat kiezen voor kwaliteit en dingen die lang meegaan, naast DIY-en (met eenzelfde streven naar kwaliteit en 'lang meegaan') voor mij een realistische manier is om met de thematiek om te gaan. Maar ik wil ook bijleren en weten wat jouw antwoord is.
(Over dit dilemma schreef Birds of a Tread trouwens dit mooie stukje (lees ook de comments).)

Waar kleren op de onderstaande fotocollage vandaan komen en door wie ze gemaakt zijn, weet ik alvast wel heel zeker: ze komen van onder mijn eigen machine. Gemaakt tussen februari 2013 en februari 2014.

3de blogjaar

Voor het komende jaar denk ik verder te doen zoals bezig, maar suggesties van uwentwege zijn welkom. Hier alvast mijn nieuwe lijstje:

  • toch maar zelf wat t-shirts maken
  • inhaalbeweging in de broekenmakerij
  • volhouden op het jassenfront
  • opnieuw geen rokjes en kleedjes kopen
  • opnieuw geen hemdjes kopen
  • opnieuw bijhouden wat wordt gekocht

Verder heb ik wel het gevoel dat het afstemmen van het naaiwerk op de behoeften niet zo bevorderlijk is voor de creativiteit en het experiment. Voeg daarbij ook mijn eigen kwaliteitseisen en het wordt bijna een vermoeiende aangelegenheid (gelukkig doen we het graag). Ik moet wel nog een manier vinden om het terug wat meer los te laten. Daarom ben ik wel blij met de ontdekking van het weefgetouw, waarop ik gewoon maar kan uitproberen wat in me opkomt. Hopelijk vind ik ook hier voldoende tijd voor het komende jaar.


Hieronder geef ik een lijstje van interessante links die ik verzamelde het voorbije jaar.

Over katoen:

  • De katoensector: een web om de wereld, met vanaf p. 41 info over groene labels en waarvoor ze staan. Er bestaan ook heel veel groene labels die weinig zeggen of die door de kledingmerken zelf bedacht zijn. Merk bvb. op dat je het label OEKO-TEX niet in het lijstje terugvindt (maar wel vaak in kledingstukken). Dat is niet toevallig. Dit label betekent immers alleen maar dat de kleding getest is op de aanwezigheid van schadelijke stoffen in het eindproduct. Het zegt niets over het proces is geen milieukeurmerk.
  • Het probleem van subsidies voor katoenteelt


Over uitbuiting in de textielindustrie:



Over positieve acties en NGO's:



Info voor consumenten:



Winkels:



Boeken:



Zal ik anders eens een Pinterestbord aanmaken met deze info?

9.5.13

Vezelfeiten - zijde

De voorbije weken zocht ik wat info op over zijde, gezien de hemden waaraan ik werkte. Ik leerde heel wat bij en deel hier graag wat weetjes en tips.

U weet ongetwijfeld dat zijde een natuurlijk product is. Het is de draad die zijderupsen spinnen tot de cocon waarin ze verpoppen. Zijde is aangenaam om te dragen, zowel bij koud weer als bij warm weer, omdat het isothermische eigenschappen heeft. Het neemt ook veel vocht op, is sterk en elastisch.

zijde

Er zijn tal van weefsels waarin zijde kan worden verwerkt: tafta, crêpe, chiffon, organza, georgette,...

In principe zou je kunnen stellen dat zijde een milieuvriendelijke stof is. Voor de productie van zijde zijn geen chemicaliën nodig, geen kunstmest, geen bestrijdingsmiddelen. Het is een recycleerbaar, afbreekbaar en hernieuwbaar product. Helaas wordt wel gebruik gemaakt van schadelijke producten voor het verven, verzwaren en onderhouden van zijde.

Qua diervriendelijkheid scoort zijde meestal niet bijster hoog. In heel veel gevallen worden de zijderupsen immers gekookt om de zijdedraad te oogsten. Een rups die vlinder wordt, maakt haar cocon stuk om eruit te ontsnappen. Wanneer de rups gekookt wordt vooraleer ze uit haar cocon komt, is de cocon ongeschonden en kan de zijdedraad in 1 keer worden afgewikkeld.

Wie dacht dat kinderarbeid enkel een probleem was van de katoenpluk en de confectie, heeft het mis. Ook de zijdesector zet massaal kinderen in bij het produceren van zijde. Veel zijde komt uit India, waar vooral kasteloze kinderen (Dalit) verplicht worden te werken in slechte omstandigheden.

Wat is dan het alternatief? Helaas is het voor consumenten moeilijk te achterhalen op welke manier en in welke omstandigheden tal van producten zijn gemaakt. Dat is niet anders voor zijde. Wat je kan doen is op zoek gaan naar merken en winkels die deze info wel geven aan hun klanten. Met een beetje zoekwerk vind je wel een webwinkel die organische zijde of non-violent zijde verkoopt. Zijde kan het GOTS-label hebben indien enkel milieuvriendelijke producten worden gebruikt voor het koken van de rupsen, ontrafelen van de zijdedraad, weven en kleuren van de stof. De volledige productieketen moet traceerbaar zijn. Een voorbeeld hiervan kun je lezen bij Seidentraum, winkel hier. Zijde wordt non-violent genoemd, wanneer de cocons pas geoogst worden nadat de rups uit de cocon is gekomen, en dus niet wordt gedood. Dit wordt ook Ahimsazijde genoemd.
Al wie interessante adresjes kent waar je al biozijde of Ahimsazijde vond, gelieve hieronder de info neer te pennen. Kelly? Tine? Zo komen we hopelijk aan een mooi overzichtje.

Voor het onderhouden van zijde wordt heel vaak gebruik gemaakt van schadelijke chemicaliën. Dat is echter niet nodig. Zelf was ik zijde in de wasmachine op het zijdeprogramma. Ik las ergens dat je daar gerust doodgewone shampoo voor mag gebruiken, en voor gekleurde zijde shampoo voor gekleurd haar. Ik moet zeggen dat ik nog niet de behoefte voelde om dat uit te proberen, maar laat gerust een berichtje na indien je daar ervaring mee hebt.


Verwerken van zijde: enkele tips

Charmeusezijde zoals de stof waar ik mee werkte, is extreem glad. Dat maakt knippen en verwerken van de stof nogal lastig. Laat dat je echter niet tegenhouden, want enkele eenvoudige tips, maken dat het toch te doen is.


  • Leg je stof open om te knippen, zodat je door een enkele laag knipt. Vergeet dan niet je patroon om te draaien wanneer je een tweede helft van een pand knipt.
  • Laat je stof een tijdje rusten nadat je die hebt opengelegd. Ze gaat dan vanzelf platter liggen, en ligt ook vanzelf minder scheef dan wanneer je er aan gaat trekken en er over wrijven om ze plat te leggen.
  • Gebruik een rolmes. Het voordeel van snijden met een rolmes is dat de stof plat blijft liggen, terwijl die verschuift van zodra je met je schaar onder de stof gaat. Heb je geen rolmes, leg je zijde dan tussen 2 laagjes zijdepapier of tussen 2 lappen dunne katoenen voile en knip de verschillende lagen ineens. Dit zorgt ervoor dat je stof niet schuift.
  • Maak je patroon niet aan de stof vast met spelden, maar leg er gewichten op. Alles wat je in je buurt vindt kan dienst doen.
  • Probeer geen nieuwe technieken uit wanneer je met zijde aan de slag gaat. Het je bvb. nog nooit een rits gestoken, maak dan eerst eens een katoenen versie. Gebruik sowieso geen ingewikkelde patronen wanneer je met zijden charmeuse werkt. Deze stof leent zich niet tot tierlantijntjes of speciale ontwerpdetails en is op haar mooist wanneer ze door kan vallen.
  • Speld zoveel mogelijk in de naadwaarde van de stof, want elk speldje kan een gaatje of een hapering nalaten.
  • Gebruik een dunne naald. Zelf gebruikte ik een naald nr. 60/8 (die gebruik ik trouwens ook voor libertyprojectjes).


mouw


  • Strijk eerst over je stiksel vooraleer je een naadje openstrijkt. Je strijkt de naden dus eerst naar 1 kant toe en dan pas open. Het stiksels verzinkt zo als het ware al in de stof. Dit geldt trouwens ook voor andere stoffen.
  • Laat je projectje een nacht op een kapstok of, nog beter, op een pop hangen vooraleer je de zoom afwerkt. Zijde heeft wat tijd nodig om haar natuurlijke vorm aan te nemen. 
  • Een boventransportvoet is een handig ding en maakt het verwerken van zijde echt gemakkelijker.


zoom

Vul maar aan hé, als je nog tips hebt. Ik pas het lijstje verder aan met jullie commentaren.


Enkele bronnen:

Child Labor - Indian Silk industry and Child Labour: http://www.childlabor.in/tag/indian-silk-industry-and-child-labour
Human Righs Watch - Small Change: http://www.hrw.org/reports/2003/01/22/small-change
International Labour Organisation - India: Finding a Voice in the Silk Industry: http://www.ilo.org/global/about-the-ilo/multimedia/video/video-news-releases/WCMS_114210/lang--en/index.htm
Instyle - Textiles, leathers and the environment: http://www.instyle.com.au/#/environment/impact-of-textiles-and-leathers
Wear Nothing New - Environmental Impacts of Fabric: Silk: http://wearnothingnew.typepad.com/wear-nothing-new/2011/03/environmental-impacts-of-fabric-silk.html
Organic Clothing - Raw & Organic Silk: Facts behind the Fibers: http://organicclothing.blogs.com/my_weblog/2007/03/raw_organic_sil.html
Kreischer, l. en van der Lande, M. (2008). Veggie in pumps: gids voor een ecofabulous leven. Artemis & co.
Naik, A. (2007). Het ecoboek voor luie meisjes. Foreign Media Group, Amsterdam.
Blanchard, T. (2007). Groen is het nieuwe zwart: Verander de wereld met stijl. Karakter Uitgevers B.V., Uithoorn.

27.3.13

Gewoonweg Absurd Systeem

Lieve mensen, ik zet even mijn naaisterhoedje af om mijn petje van bezorgde burger op te zetten en maak hierbij handig gebruik van het forum dat mijn blogje biedt. We zitten namelijk met een probleem, eentje waar ik me serieus zorgen over maak. En ik denk dat jullie het me wel zullen vergeven dat hier vanavond geen nieuw hemd, zwierig kleedje of interessant naaitechniekje wordt gepost, want het is een probleem dat jullie allemaal aangaat.

Men (zijnde de heren en mevrouwen verkozenen) was vandaag in het parlement namelijk bezig met het aanpassen van een systeem dat zijn doel compleet voorbijschiet, dat discriminerend werkt, dat intolerantie beloont, dat ondoorzichtig is en onzekerheid creëert. Prima, zou je denken, ware het niet dat de verkozenen er nog een schepje bovenop willen doen...

Waarover gaat het? Over de Gemeentelijke Administratieve Sancties (GAS). Ongetwijfeld heb je er al van gehoord. Zo werd in Leuven een jongere beboet omdat hij spuwde op de openbare weg. Er was het broodjes-op-de-kerktrappen-incident in Mechelen. Er was de dreiging om jongeren te beboeten voor het gooien van sneeuwballen. En dan waren er nog tal van situaties die de media niet haalden.

Wat is het probleem? Op zich was het systeem van de GAS goed bedoeld en er zijn zeker gemeenten waar het systeem efficiënt werkt zoals het zou moeten werken, maar de balans is serieus aan het doorslaan. Om te beginnen is er ongelijkheid en onzekerheid. De term 'overlast', waar het hier om draait, is niet omschreven. Dat is ook niet gemakkelijk, want wat is nu 'overlast'? Voor jou is dat misschien iets anders dan voor mij. En voor jou en voor jou en voor jou nog iets anders. Zo vult ook elke gemeente zelf in wat ze als 'overlast' beschouwt. Met als gevolg dat je verdomd goed moet op de hoogte zijn van het doen en laten op de plaats waar je je bevindt.

Laten we een quizje doen. En wanneer je niet alle antwoorden juist hebt, kun je maar beter reglementen beginnen lezen van alle gemeenten in Vlaanderen waar je toevallig of minder toevallig, af en toe of vaak, vertoeft. Ik geef het verbod, jullie raden de plaats waar het verbod geldt.

  • Het is verboden tijdens carnavalsoptochten opgeraapte confetti te gooien.
  • Het is verboden om op 1 en 2 november grafzerken schoon te maken.
  • Op een andere plaats is het dan weer verboden om op het kerkhof mortel te maken, tenzij in een emmer.
  • Het is verboden personen te doen schrikken.
  • Het is verboden tapijten uit te kloppen op de openbare weg.
  • Het uitleggen van dromen is verboden.


Kom je nog bij? De juiste antwoorden ga ik je niet geven, maar mag je zelf zoeken in PIDMAG. En terwijl je de anekdotes zoekt, lees je best ineens het hele tijdschrift.

Een ander probleem, een beetje technischer ook en een pak minder hilarisch, is dat er belangenvermenging is. Gemeenten gaan eerst zelf bepalen wat ze strafbaar stellen en mogen dan ook beslissen welke sancties ze opleggen. Meer en meer categorieën personen mogen ook de overlast vaststellen. Het principe van de scheiding der machten is je vast bekend en men heeft je wellicht ooit verteld dat dit belangrijk is in een democratie. In dit geval is het dus niet van toepassing.

Er zijn nog wel meer problemen en argumenten; ik ga ze niet allemaal bespreken. Je kan bvb. hier verder lezen, of hier.

Wat me nog het meeste boos en ongerust maakt is het onderwerp van de hervorming. De sancties kunnen vandaag opgelegd worden aan minderjarigen vanaf 16 jaar. Dit alleen al is een probleem en de internationale gemeenschap heeft hierover al zijn (haar?) bezorgdheid t.a.v. ons land laten blijken. Wat men nu wil doen is de leeftijd waarop de GAS van toepassing is, verlagen naar 14 jaar. Jongeren (ook zij die jonger zijn dan 16) werden al eerder danig door het systeem geviseerd maar vanaf nu dus nog meer. De jongeren zelf hebben er helemaal niets aan te zeggen, want vandaag werd bovendien geweigerd om hun vertegenwoordigers op een hoorzitting uit te nodigen. 'No taxation without representation' is een principe dat zo oud is als de straat, maar blijkbaar toch niet opgaat wanneer het over minderjarigen gaat.

De onverdraagzaamheid groeit ten aanzien van wat kinderen en jongeren doen, ten aanzien van wat ze willen en voelen en waarvan ze dromen, ten aanzien van wie ze zijn. Jouw en mijn kinderen worden argwanend bekeken wanneer ze zich in meervoud in de publieke ruimte bevinden, wanneer ze een hoodie aanhebben die niet van het (in blogland zo talrijk aanwezige) kleurrijke soort is, wanneer ze in shoppingcentra en winkels rondhangen, wanneer ze de weg willen vragen of koekjes voor de scouts verkopen. Jouw en mijn kinderen worden (gelukkig) ook geholpen, vertrouwd, begeleid, met open armen en chocomelk ontvangen, aangemoedigd, geprikkeld, gehoord... door mensen zoals jij en ik die niet in de val van de verzuring willen trappen. Wie tot het einde gelezen heeft, wordt hierbij warm opgeroepen om vooral dat laatste te doen. Maar dat had je al begrepen.


Actievoerders van de Ambrassade, Scouts en Gidsen Vlaanderen, Chirojeugd Vlaanderen, Formaat jeugdhuiswerk Vlaanderen vzw, Kazou Vzw, de Gezinsbond en tal van andere organisaties trokken vandaag naar de Commissie voor Binnenlandse Zaken en zetten er hun ‘GAS’-maskers op, waarop ze snel uit de zaal werden verwijderd. Gelukkig kregen ze geen GAS-boete.

11.2.13

TWEE

De verjaardag van dit blogje is 3 dagen geleden stilletjes gepasseerd. Maar nu het vakantie is, vond ik toch wat tijd om - net als vorig jaar - wat foto's te sorteren en een collage te maken van wat ik het voorbije jaar maakte.

februari 2012 - februari 2013

Mij valt op dat ik blijkbaar meer broeken maak dan ik denk, maar ook stel ik vast dat ik heel weinig rokken maak. Kleedjes en hemdjes blijven mijn favorieten om te maken. Het voorbije jaar maakte ik 3 jassen, en eigenlijk zouden dat er wel wat meer moeten zijn. Vorig jaar nam ik me voor om meer voor mezelf te naaien en ik moet tot mijn scha en schande bekennen dat hiervan niets in huis is gekomen, op een paar vinktassen na (waarvan slechts 1 geblogd). Ik hoop hier snel verandering in te brengen en heb er een goed oog op, want in de patroontekenles zijn we op onze eigen maten bezig.

Verder vind ik al een tijdje dat mijn blog nogal onpersoonlijk is en inhoud mist. Ik voel hoegenaamd niet de behoefte om mijn wel en wee op het net te zwieren, maar probeer jouw blog maar eens persoonlijker te maken, zonder veel over jezelf te lossen... Laat me dus even vertellen wat mij behalve naaien en mijn gezin het meeste bezighoudt. Tot ik 2 jaar geleden les begon te geven, werkte ik voor een kinderrechten-NGO. Dagelijks boog ik me over de problematiek van kinderrechtenschendingen, hield ik me bezig met zoeken naar manieren om de maatschappelijke positie van kinderen te versterken en het respect voor hun rechten te vergroten. Ook vandaag is respect voor kinderen en hun rechten de rode draad in mijn professionele leven.

Je begrijpt dat deze wereld en die van de naaiblogs heel ver uit elkaar liggen, maar toch zijn er een paar raakpunten en die wil ik graag met jullie onderzoeken. Waar ik me zorgen over maak is ten eerste de kwestie kinderarbeid in de textielindustrie, niet alleen in de confectie, maar ook in de katoenpluk. Daarnaast heb ik vragen over de ecologische impact van de productie van textiel, en dus ook over de gevolgen hiervan voor de komende generaties.

Laten we dit stapje voor stapje aanpakken en niet onmiddellijk conclusies trekken. We beginnen met het stellen van vragen. Hier zijn er al een aantal in willekeurige volgorde:

  • (Hoe kom je te weten) welke kleren door kinderen zijn gemaakt?
  • (Hoe kom je te weten) welk katoen door kinderen is geplukt?
  • Wat is een eerlijke prijs voor kleren?
  • Wat is de ecologische impact katoen - wol - viscose - nylon - polyester - ...?
  • Wat is de ecologische impact van ecologisch katoen?
  • Welke ecolabels zijn betrouwbaar?
  • ...

Heb je zelf ook vragen, stel ze dan in de comments. Zo vul ik het lijstje aan en probeer ik een gestructureerd overzicht te maken vooraleer we op zoek gaan naar de antwoorden.

Ik trek nog niet meteen conclusies, maar wil wel al een paar dingen doen. Hoewel ik veel bewondering heb voor het initiatief van Zsazsa en in navolging daarvan, van Tante Hilde om een jaar lang geen kleren te kopen voor zichzelf, ben ik daar zelf nog niet aan toe. Ik beschouw mezelf nu al als een vrij bewuste consument (en ik heb zo'n moeilijke maten, dat het sowieso een hele opgave is om iets te vinden dat past). Kapotte kledij wordt hersteld en er wordt zelden iets weggegooid. Wat ik extra ga doen dit jaar is niet echt spectaculair, maar gaat alvast een stapje verder dan wat ik tot nu toe al deed, nl. veel zelf maken.

  • Ik koop het komende jaar voor de meisjes geen rokjes en geen kleedjes.
  • Ik koop voor de jongens geen hemden.
  • Ik maak dit jaar voor elk van mijn kinderen een jas (zomer of winter, naar behoefte). 
  • Ik maak broeken (lange en korte) voor alle 4 de kinderen, maar het is niet realistisch die allemaal zelf te willen maken. 
  • Wat ik dus wel blijf kopen zijn t-shirts, breigoed, ondergoed en jeans, maar ik ga een kasboek bijhouden van wat er het komende jaar aan kleren wordt uitgegeven en ik noteer ook waar ik die koop. En over die jeans meteen ook een vraagje waar ik wel snel een antwoord op zou willen: welke jeans voor kinderen zijn OK?
  • Wat te goedkoop is om eerlijk te zijn, wordt niet gekocht. 
  • Ik sta mezelf toe om stof te kopen (voor de jassen en de broeken zal ik wel moeten), maar mijn stoffenkast mag volgend jaar niet voller zitten dan vandaag.

Bij dat laatste ook het fotografisch bewijsmateriaal, stand van zaken 11 februari 2013. Ik heb niets opgeruimd voor de foto, gewoon de kast open en klik. Er liggen nog 4 stukken stof op mijn kniptafel en ik heb nog een kastje, met stukken fleece en een voorraadje wattine, maar daar kan sowieso niets meer bij.

fotografisch bewijsmateriaal

Voilà, en start!

Nog een prettige dag verder. En voor wie vakantie heeft: geniet ervan!