24.300 vierkante centimeter zachtheid

Dit dekentje kondigde ik deze week al aan en is sinds gisteren af. Nu ga ik helemaal niet meer uit de zetel komen.



De sterretjesstof is Liberty Adelajda, de achterkant is donkergrijze softfleece.



Dat gaat prima samen met de nieuwe kussentjes.



En wat is dat daar, dat knoopje?
Wel, mijn neurotische zelf krijgt de kriebels als de lagen stof los komen van elkaar en verschuiven. En dat was bij dit dekentje, met zo'n verschil in gewicht tussen de twee stoffen, zeker het geval. Dus bevestigde ik de lagen aan elkaar met een enkel steekje en een knoopje, op regelmatige afstand van elkaar. Dat deed ik met borduurgaren en ik knipte het garen telkens af op ongeveer 1 à 1,5cm boven het knoopje.

Mijn werk is klaar, de aankleding van de zetel is af. Maar nu vind ik het precies een beetje té af. Dus misschien komt er toch nog iets bij, een beetje speelsheid, misschien iets fluo? We zien wel.



Nog een prettig weekend, lieve lezers.

Nieuwe zetel, nieuwe kussens

Ruim negen jaar geleden kwamen we in ons huis wonen. De keuken was net geplaatst, de badkamer was bruikbaar. De woning was net bewoonbaar, maar verre van af, na een jaar serieus verbouwen. Van onze buren kregen we een derdehands zetel cadeau, omdat ze zelf net een nieuw exemplaar hadden gekocht. De zetel was gescheurd, maar dat was niet erg want ik had een naaimachine en tijd. Dus haalde ik 5m effen lichtgrijze gabardine bij 'de Strek'. Ik speldde krantenpapier op de zetel (kranten waren toen nog groter dan tegenwoordig, weet je nog) en knipte daaruit mijn patroon voor een zetelovertrek. En ging terug naar de Strek voor nog wat meters.

Die eerste maanden waren we nog maar met 3, en was de zetel nog groot genoeg. Maar snel kwam er een kindje bij en jaren gingen voorbij en er kwam nog een kind en toen nog een kind. Intussen hadden we nog steeds dezelfde zetel en werd verhaaltjes vertellen stilletjes aan een bijna acrobatische onderneming. Honderden keren al was door mijn hoofd gegaan dat we toch echt een nieuwe zetel nodig hadden, maar altijd waren er andere dingen die voorrang kregen. Toen vorig jaar de zetelovertrek scheurde en ik mijn oude patroon uit krantenpapier terug boven moest halen om een nieuwe overtrek te maken, was de maat vol. Die nieuwe zetel moest er komen en wel dringend.

Onze zoektocht begon in het voorjaar. Ik maakte een digitaal prikbord en zowel meneer als ik pinden zetels die ons aanstonden. In de zomer waren we in Kopenhagen en liepen we terug binnen in een winkel waar we de zetels 4 jaar eerder ook al mooi en budgetvriendelijk vonden. We twijfelden nog een beetje (Kopenhagen is nl. niet bij de deur), maar eens we terug thuis waren, hakten we uiteindelijk toch de knoop door. De sofa werd besteld en sinds september hebben we er eindelijk één waar we allemaal samen in kunnen zitten.



De voorbije week maakte ik een set kussens voor in de nieuwe zetel. Een dekentje staat ook nog op de planning. De twee vierkante kussens zijn 50 op 50 cm. Het andere kussen is 40 op 60, maar alle 3 de hoezen maakte ik wat kleiner zodat het kussen goed strak zit. Het zwarte kussen in de zetel herken je misschien nog van vorig jaar.



Ik koos voor stoffen van Petit Pan, Nani Iro en Liberty. De grijze stippenstof is een restje van deze jurk. De Liberty zag je hier al. Dit kussen heeft een dikke zilveren paspel in de rand.



De Petit Pan kreeg een zwart biesje.



Elk kussen kreeg een ritssluiting, die verstopt zit onder een flapje.



Voila, en dan ga ik nu nog een beetje van al die zachtheid genieten.

Afscheid van mijn favoriete muur

Hoe groter de kinderen, hoe meer plaats ze innemen, letterlijk en figuurlijk. Nu is ons huis belange nog niet af, en is de beschikbare plaats voor de kinderen bij momenten ontoereikend. Dan moeten er oplossingen worden gezocht, en indien alleen voorlopige oplossingen mogelijk zijn, dan toch graag met enige duurzaamheid.

Onze kinderen slapen voorlopig alle vier samen op een grote kamer, en het ziet er naar uit dat het nog minstens een jaar of twee zal duren vooraleer de zolderverdieping en de speelkamer tot slaapkamer kunnen worden getransformeerd. Huiswerk maken op die grote slaapkamer is dan ook geen optie. Dus gebeurde schrijven van woordpakketten, oefenen van krulletters, trainen van maaltafels en zo meer tot nu toe aan de keukentafel. In een eerste leerjaar en een tweede is dat prima, maar voor de oudste twee kinderen die nu in 3 en 4 zitten, kregen meer en meer behoefte aan een eigen werkplekje.

Die hebben ze nu, maar hiervoor moest ik afscheid nemen van mijn favoriete muur, dus moesten er eerst nog wat foto's van worden gemaakt.



De voorbije jaren hing aan de grootste vrije wand in ons huis een kleurrijke verzameling van kunstwerken van de kinderen. De meeste van deze werkjes maakten ze op school.

Regelmatig kwamen er werkjes bij en moesten er oude plaats maken voor nieuwe. De ruimte is hoog dus was er veel plaats. Alleen een strook van ongeveer een meter hoog bleef meestal vrij, omdat wat daar werd opgehangen snel sneuvelde door gepruts van kindervingertjes.



De ruimte is niet alleen hoog, ze is ook vrij smal (3m40), dus zetten we hier niet graag grote meubelstukken. Ik ging op zoek naar bureautjes die aan de muur konden worden opgehangen, zodat de vloer vrij blijft (handig als er moet worden gepoetst) en de ruimte groter lijkt. Mijn zoektocht eindigde toen ik deze pin zag. Helaas leidde de pin niet meteen naar de info die ik nodig had, maar wat extra zoekwerk bracht met tot de site van Junior Living. De site is Deens, maar het bedrijf zelf bleek in Estland gelocaliseerd. Omdat er geen verdeler te vinden was in onze contreien, contacteerde ik het bedrijf zelf en bestelde twee stuks. Vele weken later (men stuurt natuurlijk geen vrachtwagen met alleen maar twee kastjes de baan op) arriveerden ze en konden we beginnen knutselen.



Ze hangen en we kunnen weer een paar jaar verder. Tegen dat kind 1 en kind 2 een bureau krijgen op een eigen kamer, zijn kind 3 en 4 op een leeftijd dat ze huiswerk krijgen, en dan zijn ze voor hen. En nu is mijn mooie kleurrijke muur verruild voor wit.



Schoon, dat wel, maar wit.



Laten we daar dus maar snel weer wat kleur aan toevoegen.