Miniweven

Weven in het klein is al even plezant als weven met het getouwtje. Ik knipte een cornflakesdoos in stukken en maakte kleine inkepingen in de rand om garen te spannen. Daarna kon ik aan de slag met restjes.



Het voordeel van dit miniweven is dat je ermee verder kan doen en kan stoppen wanneer het je maar uitkomt. Het is zo compact dat het niet in de weg ligt en er is geen haast, want het heeft geen enkel doel behalve wat prutsen en uitproberen.



Met dit werkje wou ik proberen hoe je verschillende kleuren garens netjes naast elkaar inslaat en met elkaar verbindt halverwege. Ik stak er ook gekleurde pluimpjes tussen. Die komen uit een stuk van een oude boa.

De frullen onderaan knoopte ik al vrij vroeg in het proces en schoof ze op het eind (wanneer ik het welletjes vond) naar boven.

Voorlopig hangt het aan de voordeur.

Ook de dochter heeft de smaak te pakken. Dit tapijtje was het eerste dat ze maakte en gaf ze al aan haar vriendin. Een tweede is in de maak.

Een grondiger uitgewerkt voorbeeld van hoe je met miniweave aan de slag kan vind je bij Textielfabrique.

Het verhaal van teveel technieken in 1 stuk

Mijn 4de weefsel is al een paar weken klaar, maar werd vandaag pas volledig gefotografeerd. Ik wou hiermee verschillende dingen uitproberen. Het eerste wat ik wou proberen was een ombre effect. Daar kwam heel wat denk-, kleur- en rekenwerk bij kijken en ik bedacht verschillende mogelijkheden om de dégradé te maken, maar hoe het dan technisch moest was een andere vraag.



Uiteindelijk koos ik voor de gemakkelijkste optie en probeerde het gewoon uit. Ik weefde telkens ongeveer 20 cm: eerst effen blauw, dan afwisselend 4 inslagen blauw, 2 inslagen grijs, daarna afwisselend 2 blauw, 2 grijs, dan 2 blauw, 4 grijs en uiteindelijk effen grijs. Daarna in de omgekeerde volgorde. Het resultaat vind ik best OK, maar ik zou de overgang een volgende keer duidelijker willen.

Het garen bracht ik mee uit Denemarken en is ruwe zijde, die gemakkelijk breekt. Daarom durfde ik het niet te gebruiken voor de kettingdraden. De ketting is katoen in hetzelfde blauw. Ik heb ook nog niet zo'n goed zicht op combinaties van kleuren, vandaar die witte streep. Ik wou ook zien hoe dat anders combineert.



Verder wou ik ook aan de slag met pick up sticks om hiermee verschillende effecten uit te proberen. Het eerste wat ik uitprobeerde was 'leno', waarbij de kettingdraden in groepjes over elkaar worden geschrankt.



Het andere techniekje is het opheffen van kettingdraden of inslagendraden. In het blauwe gedeelte wisselde ik beide af. Het ene is het omgekeerde van het andere, dus eindig je met iets wat aan de voorkant en de achterkant min of meer hetzelfde is.



In het grijze gedeelte gebruikte ik maar 1 techniek waardoor de voorkant en de achterkant er heel verschillend uitzien.





Resultaat: veel geleerd, en elk stuk op zich heeft charmes, maar uiteindelijk ben ik geëindigd met een stuk dat er al bij al toch wel bijzonder ouderwets uitziet.

Log cabin in de verkeerde kleuren

Het combineren van kleuren om te weven is nog niet meteen aan het lukken. Deze twee kleuren leken immers perfect bij elkaar, wanneer ik de twee bollen bijeen legde. Afgewerkt vind ik het vooral heel ouderwets.



De techniek is die van de 'log cabin'. Het is een gewone lijnwaadbinding, maar het effect van de hokjes komt door de afwisseling in kleuren.



Met dit projectje wou ik proberen om iets op het voorgenomen formaat te bekomen. Een weefsel krimpt immers nog wat wanneer het van het weefgetouw komt (spanning wordt gelost) en wanneer het wordt gewassen, dus moet je het eerst een beetje breder en langer maken. Daarom zocht ik een project waarbij de afmetingen een rol zouden spelen. Mijn oog viel op de toetsen van de piano. Bij de piano die bij mijn ouders thuis staat en deze die bij mijn grootmoeder stond, lag een wollen loper (vilt) op de toetsen. Op onze eigen pianotoetsen lag helemaal niets, en dat terwijl die piano gewoonlijk dag en nacht open blijft staan, ook al wordt er dagenlang niet op gespeeld. Mijn plan was dus een loper de weven die er exact op zou passen.



De uiteindelijke breedte is prima, de lengte uiteindelijk wat te groot. De boven- en onderkanten kunnen niet rafelen want de uiteinden zijn vastgezet, maar de draden hangen wel in mijn weg. Ik heb geen idee hoe die uiteinden verder te verwerken, behalve ze af te knippen. Wellicht moet ik die gewoon omzomen of zo.



Roze wol: smc extra soft merino cotton - 70% scheerwol, 30% katoen.
Grijsblauwe wol: Universa - 55% scheerwol (merino), 45% acryl.

Het patroon ga ik zeker nog eens opnieuw proberen, maar het combineren van kleuren blijft een zoektocht.

Spelen met kleurtjes

Mijn nieuwe speelgoed heeft me al volledig in zijn ban. Voor mijn 2de weefproject besloot ik de in te rijgen garens zo lang mogelijk te houden, nadat het eerste project nogal kort uitviel. Ik koos ook een garen dat iets dunner is dan dat van project 1 en kwam uit bij katoen uit de Veritas (DMC Natura Just Cotton) in 3 kleuren. Er werden ook 3 stukjes metalic borduurgaren mee ingeregen. Het oorspronkelijke plan was van hier roze wol in te weven, maar nog voor ik begonnen was, week ik al van het plan af en ging dan maar de experimentele toer op. Ik moet nog veel te veel leren om me aan een plan te houden, zeg maar.







De roze wol werkte niet zo goed in grote vlakken vond ik, dus werd er nog meer van dezelfde katoen gebruikt. De wol was precies ook wat te fijn om bij de katoen te passen. Naarmate ik verder en verder weefde werd steeds minder roze gebruikt, nochtans ben ik blij met de vlakken die er wel in zitten.

Helemaal in het begin ging ik voor nog een ander experiment, maar dat viel nogal tegen. Toen de sjaal helemaal klaar was, heb ik dit stuk nog terug uit getrokken. De uiteindelijke sjaal bleek dan toch meer dan lang genoeg.



Ook ergens halverwege bedacht ik dat ik ook wel eens wou proberen om 2 kleuren tegelijk te gebruiken. Op zich vind ik dit stukje wel iets hebben, maar ik heb een sterk vermoeden dat dit technisch helemaal niet correct is gedaan. Ahum. Binnenkort komt daar gelukkig verandering in (dat hoop ik tenminste) want Marloes diepte haar cursus weefkunde voor me op en met de Kerstvakantie voor de deur weet ik dus al wat ik dan ga lezen.



Op de foto hierboven zie je ook een weefsel dat niet mooi plat ligt. Dat ligt denk ik aan de ongelijke spanning van het garen, want vlak daarvoor had ik dit probleempje net verholpen.

Hiervoor had ik hier en daar nog wel wat gebroddeld, maar naar het einde toe maakte ik steeds minder fouten en ziet het weefsel er al vrij regelmatig uit.



Rest alleen nog 1 vraag. Wat doe ik er nu mee?

Nieuw speelgoed

Breien is zo hard niets voor mij. Ik vind het nochtans fijn om nieuwe steken uit te proberen, de zachte breisels te voelen. Je kan je breiwerk overal mee naartoe nemen, breien op de trein, voor tv,... Allemaal redenen waarom ik het al meerdere keren probeerde. Maar telkens vliegt een begonnen sjaals na 20cm ergens in een kast of op een vensterbank, om daar vervolgens onafgewerkt te blijven liggen. Het gaat te traag, veeeeeel te traag. En eigenlijk zit ik liever op een stoel aan een tafel dan in een zetel.



Deze keer gooide ik het over een andere boeg. In mijn hoofd kan ik namelijk keigoed weven. Ik keek al honderden filmpjes op youtube en kan uren zitten staren naar de foto's van wevers en weefsels. Dan zit ik te kwijlen bij hun prachtige kleuren, tel ik draadjes en breek ik mijn hoofd over hoe al die mooie patronen in hemelsnaam tot stand komen. Als ik ooit reïncarneer, dan zal het als wever zijn.

In dit leven echter houd ik het bij meer bescheiden, amateuristische pogingen. Onlangs kocht ik een weefgetouwtje na veel geaarzel en getwijfel. Kan ik het leren? Neemt dat niet teveel plaats? Krijg ik die zijkanten ooit goed? Deze Cricket Rigid Heddle Loom (ah ja, ik ken alleen de Engelse termen) zag ik voor het eerst op de blog van Purl Soho. Maar New York is wel heel ver weg om een weefgetouw te bestellen. Gelukkig vond ik het ook in Nederland, bij Textielfabrique. Dit weekend begon ik aan mijn allereerste projectje, en een dag later was het al klaar. Ik gebruikte garen dat ik nog liggen had, van dit en dit. De jongste dochter mocht de kleurtjes kiezen en bijgevolg de sjaal zelf dragen.



Wat hebben we nu geleerd?

• weven is niet breien: weven gaat veel sneller, zeker wanneer je garen redelijk dik is
• weven is niet breien: het weefsel is veel minder zacht dan een breisel
• de keuze van het garen is niet simpel: het weefsel valt nogal stijf, volgende keer iets fijner proberen
• bij weven heb je behoorlijk wat verlies op je garen aan het begin en het einde: de sjaal is dus te kort
• de zijkanten krijg ik inderdaad nog niet goed: blijven oefenen

Maar: het was plezant, ik vind het mooi en het smaakt naar meer.

Grijs garen: Phil Bambou Laine bij Phildar, 70% viscose van bamboo, 30% wol
Blauw garen: Boston bij Veritas, 70% acryl, 30% scheerwol